Blog.
Floor.

Floor Gerritsma (1973) woont en werkt in Amsterdam. Ze heeft drie (stief)kinderen en eenkat met een moeilijk karakter. Ze schreef eerder onder pseudoniem over haar stiefmoederschap een bundel blogs en gedichtjes: Dat is mijn moeder niet. De doe-het-zelf-retraite (Gloude Publishing, € 21,99) is haar debuutroman.

Hoe autobiografisch is mijn roman? ‘Heb je lekker kunnen werken? Had je inspratie?’ Deze vragen kreeg ik vaak als ik terugkwam van een dag schrijven. Ik keek meestal wat glazig terug. Inspiratie? Had ik inspiratie gehad? Het was vooral hard nadenken, structureren, schrijven, en schrappen. Als dit magazine verschijnt, ligt mijn debuutroman De doe-het-zelf-retraite net een maand in de winkel. Ik heb dit boek tussen de bedrijven door geschreven, het is in drieënhalf jaar deeltijd werk tot stand gekomen. Ik moest schipperen tussen schrijven aan een roman en werken als tekstschrijver. Meestal reserveerde ik een dag per week voor het schrijven, soms twee dagen en af en toe een hele week. De inspiratie kwam niet als ik achter mijn laptop zat. De ideeën kwamen meestal op totaal ongevraagde momenten. Tijdens een langdradig verhaal van een kind, of het afwegen van de bananen in de supermarkt. Niet als ik er eens lekker voor ging zitten, wel als ik mijn laptop dichtdeed en wegfietste van mijn schijfplek.

Vooral mijn dagelijkse fietstochten waren vruchtbare momenten. Gewoon van A naar B door het drukke Amsterdam, dan schreef mijn harde schijf volop door. Sorry, beste stadsgenoten, voor mijn idiote fietsgedrag, het was niet mijn bedoeling jullie af te snijden of te negeren. Ik was bezig een roman te schrijven.

‘Is je boek autobiografisch?’ Ook dat is een vraag die men graag aan mij stelt. Toen ik op een van mijn fietstochten door de stad voor de zoveelste keer werd onder gescheten door een zeemeeuw besloot ik dat de meeuwen en hun gedrag een plek verdienden in mijn boek. Zo sijpelde mijn echte leven letterlijk in mijn roman, want de vogels schijten graag op mij. Het begon rond mijn dertigste en ik heb geen idee waarom. Het is een absurd en waargebeurd gegeven. Ik hoef natuurlijk niets te verzinnen als de werkelijkheid al idioot genoeg is.

Of mijn boek autobiografisch is? Nou, dat van die meeuwen dus wel. Verder heb ik, net als Roos, mijn hoofdpersoon, stiefkinderen en studeerde ik literatuurwetenschap. En ik heb ook een gele bikini, die vooral heel leuk staat als ik niet ga liggen. Houden de parallellen daar op?

Niet helemaal. Het boek zit dicht op mijn huid, bevat elementen uit mijn leven, ingrediënten tussen feit en fictie. Bovendien schrijf ik over thema’s die mij bezighouden en daarmee van mij zijn. Vraagstukken over en worstelpartijen met werk en gezin, met liefde en trouw. En ontrouw. Met moeder worden en dochter zijn. Hoe blijf je te midden van het dagelijks leven trouw aan jezelf, en aan elkaar? Hoe word je wie je bent, of moet zijn? Vragen die mij bezighouden en waar ik Roos al struikelend een antwoord op laat vinden in mijn roman. Dat deden we samen. De kracht van fictie is dat ik Roos een prettig perspectief op haar huwelijk heb gegeven, daar waar mijn eigen leven op losse schroeven staat.

Er zit wel meer verzinsel in. Roos doet allemaal dingen die ik nooit gedaan heb. Zoals liften in je eentje, starnakel dronken worden zonder vrienden, hele gesprekken voeren met iemand die er niet is en solo een nachtclub in duiken met een dubbele agenda op zak. Dingen die ik ook nooit zou durven. Denk ik.

Ik ging heus wel vaker alleen op reis, al was het maar om te schrijven. Maar ergens heen gaan zonder vooropgezet plan? Zonder afspraken met wie dan ook? Met niets in het vooruitzicht, behalve een gesprek met jezelf?

Ik merk dat de werkdrukte toeneemt, zo vlak voor het verschijnen van mijn boek. De stress wordt voelbaar. Misschien moet ik er nog even tussenuit. Ik zal de zaken eens omdraaien en gaan doen wat Roos deed. Kan ik mijn boek achteraf autobiografischer maken als ik in de voetstappen treed van mijn hoofdpersoon? Eens kijken hoe duur de tickets naar Lissabon nu zijn. Een airbnb is ook zo geboekt. Ik zie mezelf al hangen aan de bar in Club Sabotage, nippend aan de bourbon. Even wat inspiratie opdoen.